استاد فیلسوف از بابت این اطلاعات تشکر کرد و برای چند لحظه به تماشای آن مکان پرداخت و از آنجا خارج شد. در میان راه، رو به شاگرد کرد و گفت:

-  "آن ماده گاو را از آنها دزدیده و از بالای آن صخره روبرویی به پایین پرت کن."

- "اما آن حیوان تنها راه امرار معاش آن خانواده است!!!"

و فیلسوف نیز ساکت ماند... آن جوان بدون آنکه هیچ راه دیگری داشته باشد، همان کاری را کرد که به او دستور داده شده بود و آن گاو نیز در آن حادثه مرد.

این صحنه در ذهن آن جوان باقی ماند و پس از سالها، زمانی که دیگر یک بازرگان موفق شده بود، تصمیم گرفت تا به همان خانه بازگشته و با شرح ما وقع، از آن خانواده تقاضای بخشش کرده و به ایشان کمک مالی نماید.

اما چیزی که باعث تعجبش شد این بود که آن منطقه تبدیل به یک مکان زیبا شده بود با درختانی شکوفه داده ، ماشینی که در گاراژ پارک شده بود و تعدادی کودک که در باغچه خانه مشغول بازی بودند. با تصور این مطلب که آن خانواده برای بقای خود مجبور به فروش آنجا شده اند، مایوس و ناامید گردید. لذا در را هل داد و وارد خانه شد و مورد استقبال یک خانواده بسیار مهربان قرار گرفت.

سوال کرد:

-  "آن خانواده که حدود 10 سال قبل اینجا زندگی می کردند کجا رفتند؟"

جوابی که دریافت کرد این بود:

-  "آنها همچنان صاحب این مکان هستند!!!"

  وحشت زده و سراسیمه و دوان دوان وارد خانه شد. صاحب خانه او را شناخت و از احوالات استاد فیلسوفش پرسید. اما جوان مشتاقانه در پی آن بود که بداند چگونه ایشان موفق به بهبود وضعیت آن مکان زندگی به آن خوبی شده اند.

آن مرد گفت:

-"ما دارای یک گاو بودیم، اما آن حیوان از صخره پرت شد و مرد. در این صورت بود که برای تامین معاش خانواده ام مجبور به کاشت سبزیجات و حبوبات شدم. گیاهان و نباتات با تاخیر رشد کردند و مجبور به بریدن مجدد درختان شدم و پس از آن، به فکر خرید چرخ نخ ریسی افتادم و با آن بود که به یاد لباس بچه هایم افتادم و همچنین با خود فکر کردم که شاید بتوانم پنبه هم بکارم. به این ترتیب یکسال سخت گذشت؛ اما وقتی خرمن محصولات رسید، من در حال فروش و صدور حبوبات، پنبه و سبزیجات معطر بودم!!! هرگز به  این مسئله فکر نکرده بودم که همه قدرت و پتانسیل من در این نکته خلاصه می شد که: چه خوب شد آن گاو مرد!!!"

                                                     پائولوکوئیلو

روز بعثت حضرت رسول (ص) را به جهانیان بخصوص دوستان خوبم تبریک می گم. امسال روز تولد من و تولد وبلاگم مصادف شد با بعثت حضرت رسول(ص).

فردا وبلاگم یکساله می شه و خودم 23 ساله خوب بهر حال  یک سال از تاسیس این وبلاگ گذشت و همچنین یک سال به سنم و به تجربیاتم  اضافه شد. طی این یک سالی که از ایجاد این وب می گذره با وب های زیادی آشنا شدم با عقاید مختلف و گاهی از ایده هایی که اون وبلاگ ها داشتن استفاده کردم. در طی این مدت دوستان خوبی به جمع دوستانم اضافه شد که با نظراتشون منو مورد لطف قرار دادند.

از تمامی کسانی که در این مدت یکسال منو همراهی کردند بخصوص وب های خاطرات روزانه ، پاپتی ، کلبه تنهایی من ، بهونه بی بهونه ، تنها ماندگار ، سیر و سلوک من ، دختر دبیرستانی و یاس و......  صمیمانه تشکر می کنم.

***تولدم مبارک***

پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید:"اما این هم مثل بقیه مداد هایی است که دیده ام"

پدر بزرگ گفت: "بستگی دارد چطور به آن نگاه کنی؛ در این مداد پنج خاصیت هست که اگر به دستشان بیاوری، برای تمام عمرت به آرامش می رسی!!!"

صفت اول: می توانی کارهای بزرگ کنی، اما هرگز نباید فراموش کنی که دستی وجود دارد که ، هر حرکت تو را هدایت می کند. اسم این دست خداست؛ او همیشه باید تو را در مسیر اراده اش حرکت دهد.

صفت دوم: باید گاهی از آنچه می نویسی دست بکشی و از مداد تراش استفاده کنی. این باعث می شود مداد کمی رنج بکشد، اما آخر کار نوکش تیز تر می شود (و اثری که از خود به جا می گذارد ظریف تر و باریک تر!!!) پس بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی، چرا که این رنج باعث می شود انسان بهتری شوی.

صفت سوم: مداد همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک اشتباه، از پاک کن استفاده کنیم. بدان که تصحیح یک کار خطا، کار بدی نیست؛ در واقع اینکه خودت را در مسیر درست نگه داری، مهم است.

صفت چهارم: چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست؛ زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است. پس همیشه مراقب باش درونت چه خبر است.

 و سرانجام پنجمین خاصیت مداد: همیشه اثری از خود به جا می گذارد. پس بدان هر کار در زندگی ات می کنی، ردی به جا می گذارد و سعی کن نسبت به هر کار می کنی، هشیار باشی و بدانی چه می کنی!!!

واقعیت این است که مسجد سلیمان آتشکده و یکی از کانون های گردهم آیی زرتشتیان بوده است و علت آن نیزنشت گاز ونفتی بوده است که از میان خاک و سنگ ها بالا می آمد و آتشکده های سرمسجد و بردنشانده را فروزان می کرده است وشاید این سرنخی شد برای باستان شناسان اروپای و آمریکایی تا بتوانند نخستین چاه نفت در خاور میانه را در این مکان کشف کنند.

ساعت چهار صبح بیست و ششم مه  1908 میلادی برابر با پنجم خرداد ۱۲۸۷ رینولدز (مسئول عملیات شرکت نفتی ویلیام ناکس دارسی) و همکارش  ویلسون در حالى که خارج از چادر هاى خود در هواى آزاد آرمیده بودند از صداى نامانوس چاه بیدار شدند. اندکى بعد نفت با فشار زیاد از عمق 360 متری از سطح زمین فوران کرد و آنها مشاهده کردند که نفت به ارتفاع ۵۰پا بالاتر از دکل حفارى فوران کرد. حفاران و کارگران سر از پا نمى شناختند. آنها دور دکل حلقه زدند و به رقص و پایکوبى پرداختند. نزدیک به هفت سال کار طاقت فرسا در عین ناامیدى و در آخرین روزها و ساعات به نتیجه رسیده بود.

بدین ترتیب عصر نفت در ایران آغاز شد و دارسی و مظفرالدین شاه قاجار بدون آنکه هیچگاه یکدیگر را ملاقات کنند ، آغازگر صنعت نفت در ایران  و خاورمیانه شدند. ایران با صنعت نفت پوست انداخت و مناطق نفت خیز ان با شکل و رنگی فرنگی چشم ها را به خود خیره کرد.

در پی آن نخستین راه آهن،نخستین نیروگاه برق،نخستین خیابان آسفالت،نخستین بیمارستان مدرن،نخستین مخابرات و ... در این شهر ساخته شد هرچند این شهر با دوران آبادی پیش از انقلاب بسیار فاصله گرفته و رو به ویرانی نهاده است با وجود اینکه فوران خون سیاه نفتش دیگر شهر های ایران و حتی جهان از جمله لندن را آباد کرد و دلیل روشن این گفته این است که روبروی در ساختمان شرکت نفت بریتیش پترولیوم انگلیس شیر فلکه یکی از چاه های مسجد سلیمان گذاشته شده بود و روی آن اینطور نوشته شده بود که : هر انگلیسی که از روبروی این شیر فلکه رد می شود باید به پاس خدماتی که این چاه به اقتصاد انگلیس کرد کلاه خود را به احترام بردارد . و این شهر همانند داستان ققنوس است که در آتش خود ساخته ی خود سوخت و خاکستر شد تا دیگری زاده شود وزندگی کند.

هر چند هم اکنون با تلاش شرکت بهره برداری نفت و گاز مسجدسلیمان تحولات خوبی در مسجدسلیمان صورت گرفته است.

یکصدمین سال استخراج نفت در کشور، امروز با حضور وزیر نفت و جمعی از مقامات استانی خوزستان در نخستین نقطه استخراج نفت کشور در شهرستان مسجد سلیمان گرامی داشته شد.

 من هم در این آیین بزرگداشت شرکت کردم ضمنا فقط مختص پرسنل شرکت نفت بود و مردم عادی تعداد انگشت شماری بودند. آیین بزرگداشت با شکوهی بود و هرچند فقط شکوهش در چهار دیواری محل برگزاری بود و بیرون از محل چه بسا خیلی یا از اینکه در حال نزدیک شدن به 100 سالگی کشف نفت هستیم بی خبر بودند. چرا؟

یک انتقاد به صدا وسیما هست اونم اینکه اگر مسجدسلیمان یا حتی خوزستان جزئی از شمال کشور یا شمال غرب کشور بود الان از هفته ها قبل در تدارک تبلیغ برای این روز بزرگ بودند و تمامی جهان خبر دار می شدند اما همونطور که در تلویزیون دیدیم فقط به گفتن یه خبر خشک و خالی بسنده کردند.  

در اولین روزها از پتروشیمی بندر امام بازدید کردیم که اولین بارم بود که پتروشیمی به این بزرگی رو از نزدیک دیدم هر چند قبلا پتروشیمی هایی رو دیده بودم اما به بزرگی و زیبایی این نبودن پتروشیمی های دیگه ای هم بود که فرصت نشد بریم.

بعد از اون چند تا جاب روی چاه های نفتی و گازی رفتیم که مشکلات این چاه ها بیشتر کاهش فشار و در نتیجه کاهش ریت آنها بود. که اولین کار برای افزایش فشار اسید کاری و تزریق نیتروژنی بود.

یکی از چاها یی که مشکل کاهش فشار پیدا کرده بود یک چاه گازی بود اما تفاوت این چاه با چاهای گازی دیگه این بود که بسیار خطرناک بود و از بدو ورود به حریم این چاه و نزدیک شدن به ول هد اگه عادت نداشته باشی دچار گاز گرفتگی می شدی چون گاز این چاه حاوی 23% تا 25 %  ، H2S بود که حتی تنفس گازی با H2S ،1%  هم باعث مرگ می شد. اما من چون عادت داشتم فقط یه نموره سرم گیچ شد ولی یکی از دوستان دچار حالت تهوع و پس از اون .... شد. گازی که از این چاه تولید می شه خوراک اصلی پتروشیمی رازی ماهشهر هستش و این یکی از چند چاه این منطقه (مسجدسلیمان) هست که بیشترین درصد H2S داره و تنها این منطقه در ایران چنین چاه هایی داره. خوب بالاخره مشکل اون هم حل شد و ما به سلامتی به خونه برگشتیم.

اگه می بینید تونستم و وقت شد این پست رو بنویسم این بود که از امروز تا روز دوشنبه مرخصی دارم.

اسید کاری: اسید کاری اصولا برای تمیز سازی و ایجاد تخلخل در سنگ مخزن انجام می شه. و معمولا از اسید کلریدریک 15% تا 30% استفاده می شه.

تزریق نیتروژن : اگر پس از اسید کاری ، چاه فشار موردنیاز رو نداشت به چاه نیتروژن تزریق می کنند. همچنین برای احیا ء و زنده سازی چاه انجام می شه.

ما هم با این تفاسیر به این نتیجه رسیدیم که هرچی حقوق به کارمندان و بخصوص مهندسین شرکت نفت و شرکت حفاری می دن حقشونه چون از نزدیک درکشون کردیم . به به ، به به ...!

عکس زیر مرحله نصب تجهیزات بر روی چاه برای همون یکسری کارها هستش:

این عکس هم دستگاهی است که 5000 متر لوله ی مخصوص روشه که حدود 4300 متر رو توی چاه کردن چون عمق چاه حدود 4400 هستش و همون یکسری کارها (اسید کاری ، تزریق نیتروژن و...) رو با همین لوله انجام می دن اینو بگم که تقریبا 4 ساعت طول کشید تا این لوله به مخزن برسه :

و بالاخره ما عصر همون روز به خونمون!!! به به ، به به ... !!! برگشتیم و همون یکسری کارها بصورت شبانه روزی 3 روز طول کشید.